ไม่เลว ทว่าในสายตาของเขากลับมีเพียงแต่ไป๋จื่อ นางขยับไปทางใด ดวงตาของเขาก็เคลื่อนไปทางนั้น เมื่อนางไม่ขยับ ดวงตาของเขาก็ไม่เคลื่อนไปไหนเช่นกัน
ไป๋จื่อหลบนางกำนัลตัวใหญ่สองคน ก่อนจะขว้างจอกชาบนโต๊ะใส่พวกนาง ทำให้พวกนางคนหนึ่งหัวแตก เลือดไหลโชก
ขณะนี้ประตูตำหนักเปิดออกเป็นซอกเล็กๆ ขันทีน้อยคนหนึ่งลอดเข้ามา รีบร้อนกระซิบที่ข้างหูของฮองเฮา สีหน้าของพระนางเปลี่ยนไปมากในทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยโทสะว่า “เช้าไม่ป่วย สายไม่ป่วย กลับจะป่วยเอาเสียตอนนี้ นี่จงใจเป็นปฏิปักษ์ต่อข้าอย่างเห็นได้ชัด”
“ฮองเฮา ตอบกลับไปอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีถาม
ฮองเฮาทันควัน “บอกไปว่าข้าก็ป่วยเช่นกัน ไป๋จื่อกำลังรักษาให้ข้าอยู่ รอนางรักษาข้าเสร็จแล้ว ย่อมถึงตาของนางเอง”
ไป๋จื่อได้ยินเสียงฮองเฮาชัดเจน ท่าทางพระสนมซูเฟยจะยื่นมือเข้าช่วยแล้ว แต่นางรู้ได้อย่างไรว่าตนอยู่ที่นี่ ไม่ถูกต้อง หากเป็นหูเฟิง ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาไม่มีทางไปหาพระสนมซูเฟยแน่ แต่จะบุกมาพาตัวนางออกจากที่นี่โดยตรง ไม่มีทางขอความช่วยเหลือคนอื่นเพื่อช่วยนางในเวลาเช่นนี้แน่
ต้องเป็นเพราะหมอหลวงสวี่ไม่ได้ไปหาหูเฟิง จึงไปหาพระสนมซูเฟยแทนแน่ๆ
ขันทีออกไปแล้ว ไ
