ให้ข้าบอกกับจิ้นอ๋อง นางน่าจะต้องการขอความช่วยเหลือจากจิ้นอ๋องกระมัง ข้าต้องไปพบจิ้นอ๋อง พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่เถอะ”
หมอหลวงจงพูดขึ้นมา “ตอนนี้เกรงว่าจะหาตัวจิ้นอ๋องไม่พบ ตอนมาที่นี่ข้าได้ยินว่าจิ้นอ๋องไปค่ายทหารป้องกันเมือง คาดว่าตอนบ่ายถึงจะกลับเมืองหลวง”
“แล้วจะทำอย่างไรดี หากเกิดอะไรขึ้นกับแม่นางไป๋ที่ตำหนักชิ่งอันแล้วจะทำอย่างไร” เขาร้อนใจจนหัวหมุน ในใจของเขาเห็นไป๋จื่อเป็นอาจารย์และสหาย เขาให้ความสำคัญกับนางมาก จึงไม่อยากให้นางถูกรังแกปม้สักนิดเดียว
ถึงอย่างไรเสียหมอหลวงจางก็ยังหนุ่ม หัวสมองแล่นเร็วกว่าพวกเขา เขาจึงกล่าวว่า “หัวหน้าสำนักทั้งสอง ข้ามีแผนการหนึ่งขอรับ”
…
ตำหนักชิ่งอัน
ไป๋จื่อตามขันทีมาถึงตำหนักชิ่งอัน นี่เป็นครั้งที่สองที่นางมาที่นี่ แต่นางกลับมีความรู้สึกเหมือนกับครั้งแรก ทุกบริเวณล้วนไม่เข้าตา ทุกบริเวณชวนให้รู้สึกว่าสกปรก ทำให้นางต้องระแวดระวังอยู่เสมอ
“หม่อมฉันขอเข้าเฝ้าฮองเฮา”
สตรีคนหนึ่งสวมชุดคลุมลายหงส์งดงาม กำลังนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของพระนางคล้ายกำลังอมยิ้ม แต่สายตาที่มองไป๋จื่อกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
“ตามสบายเถอะ”
ตอนที่ไป๋จื่อลุกและเงยหน้าขึ้น รอยย
