ิ้มบนใบหน้าของพระนางค่อยๆ เบ่งบาน “ในที่สุดก็ได้พบเจ้าเสียที ตั้งแต่ที่เจ้ารีบร้อนจากไปเมื่อคราวก่อน ข้าก็คิดถึงเจ้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเชียวละ”
รีบร้อนจากไป? คิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน?
‘ตอนนี้เจ้ากำลังลอบกัดฟันอยู่แน่ๆ เตรียมแผนการยาวเหยียดไว้รับมือข้าแล้วกระมัง’ ไป๋จื่อคิดในใจ
ไป๋จื่อยิ้มเช่นกัน “ลำบากฮองเฮาแล้ว ครั้งก่อนหม่อมฉันมีความไม่สะดวกใจบางอย่าง จึงไม่อาจรบกวนพระนางได้ต่อ ข้าออกไปโดยพลการ เสียมารยาทยิ่งนัก ขอฮองเฮาอย่าได้กล่าวโทษหม่อมฉันเลยนะเพคะ”
ฮองเฮาโบกมือเบาๆ “เรื่องในอดีตทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงแล้ว”
‘ข้าไม่ได้พูดถึงสักหน่อย เจ้าพูดขึ้นมาเองชัดๆ’ ไป๋จื่อคิดในใจ
“นั่งลงเถอะ” ฮองเฮารับสั่ง
นางกำนัลย้ายเก้าอี้ไม้เจินหนานสลักลายดอกไม้ตัวหนึ่งมาจากข้างๆ บนนั้นวางเบาะที่หนาและนิ่มเอาไว้อันหนึ่งด้วย
เพราะฮองเฮาอยู่ที่นี่ ไป๋จื่อจึงระมัดระวังข้าวของที่อยู่ที่นี่มากเป็นธรรมดา นางจับจ้องเก้าอี้ตัวนั้นไม่วางตา และนางมองเห็นความผิดปกติตามที่คาดเอาไว้
ครั้งก่อนวางยาในน้ำชา แต่นางจับได้เสียก่อน ยังไม่ทันได้ดื่มเข้าไป ครั้งนี้ไม่อาจทำเรื่องโง่ๆ เช่นคราวก่อนได้แล้ว ต้องทำอะไรกับอย่างอื่นเป็นแน่
เมื่อนางกำนัลเ
