้าวังไปตรวจชีพจรให้ฮองเฮา แต่ไม่ทันระวังทำเสื้อผ้าเปียกในตำหนักชิ่งอัน”
ฉู่เฟิงยิ้มมุมปาก “สายข่าวของน้องหกกว้างขวางนัก เรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้ กลับไปถึงหูของคนงานยุ่งเช่นเจ้าได้ด้วย”
ฉู่เยี่ยนจ้องตาอีกฝ่ายเขม็ง กล่าวย้ำชัดทีละคำ “สำหรับข้า เรื่องของจื่อเอ๋อร์ไม่ใช่เรื่องเล็ก ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องใหญ่ พี่สี่ อย่าได้มีครั้งหน้าอีกก็แล้วกัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่เฟิงพลันเยือกเย็นขึ้น “หากมีครั้งหน้าอีกจะเป็นอย่างไร”
“เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้!” ฉู่เยี่ยนแค่นหัวเราะ ก่อนจะสาวเท้าจากไป
ฉู่เฟิงกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาวซีด เขามองเงาหลังที่ห่างออกไปไกลของฉู่เยี่ยน แววตาน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
เขามองประตูห้องตรวจที่ปิดสนิท หลังจากคิดดูแล้ว ในที่สุดก็ไม่ได้เข้าไป เพียงแต่หมุนกายเดินออกไป
ที่เขามาที่นี่ในวันนี้ไม่ใช่เพื่อพบองค์หญิงเชียนฟาง แต่เขาได้ยินมาว่าไป๋จื่ออยู่ที่นี่ ถึงได้รีบร้อนมาถึง
ผลสุดท้ายกลับพบแต่ความว่างเปล่า แต่ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกนาน อย่างไรเสียก็ต้องมีโอกาส ต่อให้ไม่มีโอกาส เขาก็ต้องสร้างโอกาสขึ้นมาจนได้
…
หลังจากไป๋จื่อและหมอหลวงสวี่ออกจากสำนักหมอหลวง ก็มุ่งหน้าไปยังจวนสกุลกวนบนถนนตงจื้อทันที
ตั
