น แต่ไม่อาจผ่านประตูเข้าไปได้ รู้สึกเสียดายจริงๆ เมื่อรู้ว่าหลังจากนั้นท่านหายดี กลับมาเป็นหมอหลวงที่สำนักหมอหลวง พวกข้าก็ดีใจกับท่านมาก วันนี้ได้พบกันอีกครั้งย่อมเป็นเรื่องดียิ่งนักขอรับ”
ตอนนี้นายท่านกวนตื่นเต้นอยู่บ้าง ปู่ของเขาเป็นหมอหลวง วัยเด็กของเขาเล่นสนุกอยู่กับปู่เสมอ ฟังคำสั่งสอนปู่มาแต่ไหนแต่ไร จึงรู้สึกเคารพนับถือปู่มาก เพียงแต่น่าเสียตายที่เขาเหมือนกับบิดา ไม่ได้ฉลาดเป็นกรดปานนั้น ไม่อาจร่ำเรียนความสามารถของปู่ได้ ทำได้เพียงทำกิจการที่เกี่ยวข้องกับหมอและสมุนไพร ถือได้ว่ารักษาชื่อเสียงเล็กน้อยของหมอหลวงกวนในตอนนั้นได้ต่อไป
เมื่อทั้งสองคนพูดเรื่องเหล่านี้อีกครั้ง ต่างก็มีความรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้พบกันเร็วกว่านี้
หมอหลวงสวี่เอ่ยกับนายท่านกวนว่า “ผู้นี้คือแม่นางไป๋ อย่าได้มองว่านางอายุน้อยเชียว เพราะวิชาแพทย์ของนางล้ำเลิศยิ่งนัก”
นายท่านกวนตาเป็นประกาย เมื่อครู่เขาไม่ได้มองให้ชัดเจน ยังคิดว่านางเป็นหลานสาวของหมอหลวงสวี่ด้วยซ้ำไป คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง
ไป๋จื่อโค้งตัวคารวะนายท่านกวน นางยิ้มหวาน “เมื่อครู่ได้ฟังทั้งสองท่านพูดถึงเรื่องในอดีต น่าเลื่อมใสจริงๆ เจ้าค่ะ
