วันนี้ข้ากับหมอหลวงสวี่ไม่มีธุระไม่มาซานเป่าเตี้ยน มีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้อง หวังว่านายท่านกวนจะอำนวยความสะดวก”
นายท่านกวนย่อมรู้ว่าพวกเขามาเพราะมีธุระ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางรีบร้อนมาที่จวนสกุลกวน
“รีบพูดมาเถอะ” นายท่านกวนกล่าว
ไป๋จื่อจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดเสียรอบหนึ่ง
เมื่อนายท่านกวนได้ฟัง เขาก็เบิกบานใจทันที “ที่แท้เพราะเรื่องนี้เอง ขอไม่ปิดบังทั้งสองท่าน พวกข้าสกุลกวนมีตำราแพทย์โบราณอยู่บ้างจริงๆ ล้วนเป็นท่านปู่ที่เก็บสะสมเอาไว้ แต่ตำราฝังเข็มที่เจ้าว่านั้น ข้าไม่รู้เหมือนกันว่ามีหรือไม่ ผ่านมาหลายปีมากแล้ว ข้าไม่ได้ไปอ่านดูเลย แต่ส่งคนไปจัดการดูแลโดยเฉพาะ ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างข้าไม่รู้เลยจริงๆ”
“พาพวกข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋จื่อถาม
นายท่านกวนพยักหน้า “ย่อมได้ ในเมื่อเดิมทีเป็นตำราของสำนักหมอหลวง หากหาพบก็นำกลับไปเถอะ อยู่ในมือของพวกเจ้ามีประโยชน์มากกว่าแน่อยู่แล้ว เก็บไว้ที่สกุลกวนก็มีแต่จะฝุ่นเกาะ วิญญาณท่านปู่บนสวรรค์คงไม่พอใจ”
ไป๋จื่อรีบกล่าวขอบคุณ “นายท่านกวนมีเมตตาจริงๆ ไป๋จื่อเลื่อมใส”
นายท่านกวนนำทั้งสองคนไปที่เรือนเก็บหนังสือ ในมุมด้านในสุดของเรือนเป็นสถานที่สำหรับวาง
