่ว่างบนชั้นหนังสือก็มีมากเช่นกัน บนที่ว่างทุกแห่งเขียนสัญลักษณ์เอาไว้ บ่งบอกว่าที่ว่างตรงนี้มีไว้สำหรับวางตำราอะไร
เห็นได้ชัดว่าตรงนี้เคยวางตำรามาก่อน เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
ที่ว่างเช่นนี้มีอยู่หลายแห่งบนชั้นหนังสือ และรายชื่อตำราที่เขียนไว้บนที่ว่าง ล้วนเป็นตำราที่ไป๋จื่อและหมอหลวงสวี่อยากจะอ่านทั้งสิ้น
ไป๋จื่อถามหมอหลวงสวี่ว่า “เหตุใดตำราเหล่านี้ถึงหายไปเจ้าคะ”
หมอหลวงสวี่ถอนใจเสียงหนึ่ง เอ่ยว่า “ส่วนมากหมอหลวงและเจ้าสักนักสมัยต่างๆ ของสำนักหมอหลวงยืมไป ทว่าไม่เคยนำกลับมาคืนเลย”
“เพราะอะไรกัน เหตุใดไม่เอามาคืน” ไป๋จื่อไม่เข้าใจ
“วิชาแพทย์เหล่านี้ล้วนเป็นตำราที่โด่งดังไปทั่วหน้า ใครๆ ล้วนอยากครอบครอง หลังจากยืมกลับบ้านไปแล้ว ไหนเลยจะตัดใจนำกลับมาคืนได้ ย่อมต้องเก็บไว้เพื่อส่งต่อให้ลูกหลานในตระกูลทั้งนั้น”
ตำราแพทย์ที่ดีเล่มหนึ่งสร้างหมอที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งได้ ของดีเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่หวั่นไหว
ไป๋จื่อตามหาอยู่ในห้องตำรานานมาก ทว่าก็ไม่พบตำราที่นางต้องการจะอ่าน แม้ตอนนี้จะมีตำราเหลืออยู่ในห้องตำรามากมาย แต่สิ่งที่หมอเช่นนางต้องการใช้จริงๆ กลับไม่มีเลยสักเล่ม
……….
