ตอนนี้จะมีภาวะฉุกเฉินอะไรได้?
ไป๋จื่อหนักใจมาก นางกล่าวกับหมอตี๋ว่า “เจ้าหาต่อไป อาจารย์ของเจ้าจะบอกเองว่าต้องหาอะไร ข้าจะไปดูองค์หญิงก่อน”
หมอหลวงสวี่อยากไปด้วยเช่นกัน แต่เมื่อไป๋จื่อต้องการให้เขาตามหาที่อยู่ของตำราชีพจรอยู่ที่นี่ จึงถอยหลังกลับไปหลายก้าว กล่าวกับหมอตี๋ว่า “เจ้ามานี่เถอะ”
ไป๋จื่อรีบร้อนไป หมอตี๋เห็นไป๋จื่อหายไปไม่เห็นเงา บนใบหน้าก็เกิดความไม่พอใจ “อาจารย์ ท่านเป็นถึงหัวหน้าสำนักหมอหลวง เรื่องการรักษาองค์หญิง เดิมทีควรจะเป็นท่านที่รักษาให้ เหตุใดให้เด็กสาวเช่นนางแย่งหน้าที่ไปเล่าขอรับ นางมีสิทธิ์อะไรให้อาจารย์ค้นหาของอยู่ที่นี่”
“มีสิทธิ์อะไร? นางมีความสามารถมาก หากอาจารย์ของเจ้าอย่างข้ามีความสามารถรักษาองค์หญิงให้หายได้ นางคงไม่ต้องปรากฏตัวที่นี่ เจ้าช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย มีโอกาสร่ำเรียนเช่นนี้แล้ว เจ้ากลับไม่เห็นคุณค่า บ่นอะไรไม่รู้อยู่ได้” หมอหลวงสวี่ยิ้มจาง
เมื่อเจ้าหน้าที่ได้ฟังดังนั้น ก็ถามเสียงเรียบบ้าง “เจ้าสำนักสวี่ แม่นางไป๋ผู้นี้เก่งกาจเช่นที่ทุกคนร่ำลือกันจริงหรือ แม่นางน้อยเช่นนางจะรักษาอาการที่แม้แต่ท่านก็รักษาไม่ได้จริงๆ หรือ”
หมอหลวงสวี่พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “
