นั่นไม่ใช่คำร่ำลือ แต่เป็นความจริง นางรักษาไทเฮาให้หายได้ บัดนี้พวกข้าลองรักษาองค์หญิงแล้ว แต่ไม่ว่าใครก็ไม่พบความผิดปกติ เมื่อแม่นางไป๋มา องค์หญิงก็ฟื้น นี่ล้วนเป็นเรื่องที่ทุกคนประจักษ์แก่สายตา นี่ยังอธิบายไม่ได้อีกหรือ”
หมอตี๋กล่าวว่า “ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ ต่อให้นางมีความสามารถอยู่หลายส่วนจริงๆ แต่จะให้อาจารย์ค้นหาบันทึกอยู่ที่นี่ไม่ได้นะขอรับ”
“จะทำอะไรล้วนต้องจัดลำดับความสำคัญ สำหรับแม่นางไป๋แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการค้นหาบันทึก หากไม่ใช่เพราะตอนนี้องค์หญิงมีภาวะฉุกเฉิน นางก็คงจะค้นหาบันทึกอยู่ที่นี่ หน้าที่นี้คงไม่ตกไปถึงเจ้าหรอก เจ้าเด็กคนนี้ ยังหนุ่มอยู่แท้ๆ เหตุใดถึงขี้บ่นถึงขนาดนี้ วิชาแพทย์ไม่แบ่งแยกอายุ ความอาวุโส แบ่งเพียงความสามารถเท่านั้น หากเจ้าไม่ยอมถ่อมตนเพื่อขอคำแนะนำ แล้วเจ้าจะเก่งกาจได้อย่างไร” หมอหลวงสวี่พูดเสียยืดยาว
ทว่าหมอตี๋กลับแลบลิ้น เขาไม่สนใจเรื่องอื่น เพราะเขาเห็นเพียงอาจารย์อยากจะตามไปมาก แต่แม่นางไป๋ไม่ให้ตามไป เขาจึงรู้สึกไม่พอใจเท่านั้นเอง
หมอหลวงสวี่กล่าวอีกว่า “ตอนนี้แม้ข้าจะอายุมาก แต่ก็ยังคงถ่อมตนเพื่อขอคำแนะนำเหมือนตอนวัยหนุ่ม แม่นางไป๋พูด
