นึ่งออกใบสั่งยาผิดพลาด เกือบทำให้พระสนมแท้งลูก เสด็จพ่อจึงสั่งให้ขับไล่นางออกจากสำนักหมอหลวง”
ไป๋จื่อว่า “หากนางยอมรักษาให้บุรุษ และรักษาโดยที่ไม่สนใจว่าเป็นโรคอะไร ไร้ข้อจำกัด เช่นนั้นวิชาแพทย์ของนางจะต้องเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน และไม่มีจุดจบอย่างการถูกขับไล่ออกจากสำนักหมอหลวงแน่เจ้าค่ะ”
หมอหลวงสวี่ก็กล่าวเช่นกัน “แม่นางไป๋กล่าวถูกต้อง การเป็นหมอจะเลือกรักษาผู้ป่วยได้อย่างไร นั่นไม่เท่ากับตัดอนาคตที่จะเติบโตหรอกหรือ หมอลองสมุนไรทุกชนิด จดบันทึกสูตรยาที่ตนเองใช้เสมอ หากเขาจำกัดอยู่แค่สิ่งนี้ ศึกษาแค่เพียงสิ่งนั้น แล้วจะประสบความสำเร็จได้อย่างไร”
คำพูดของพวกเขาทำให้ฉู่เฟิงหมดคำพูด แม้บนใบหน้าจะไม่แสดงความรู้สึกอะไร แต่ในใจกลับไม่คิดเช่นนั้น ในความคิดของเขา สตรีควรจะทำสิ่งที่สตรีควรทำ หากออกนอกบ้าน โผล่หน้าให้ใครต่อใครเห็นทั้งวัน ไม่ถูกต้องตามระเบียบแบบแผน ต่อไปนางแต่งให้เขา เขาไม่มีทางให้นางออกไปทำอาชีพหมอ ความเป็นความตายของคนอื่นเกี่ยวอะไรกับนางด้วย
ไป๋จื่อไม่อยากรับสายตาเร่าร้อนหาใดเปรียบของฉู่เฟิงอีก นางจึงหมุนกายไปพูดกับเคอเจิ้งหมิง “ใต้เท้าเคอ ข้าฝากฝังสิ่งที่ควรฝากฝังให้หมอหลวงสวี่แล้ว ครึ
