ค่าที่ส่งมาเมื่อวานแล้ว เงินเท่านี้เล็กน้อยจนนำมาเปรียบกันไม่ได้
อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย ปกติแล้วฮูหยินเคอจัดการเงินภายในบ้านอย่างมีเหตุผล จะใช้เงินกับอะไรย่อมคิดคำนึงเป็นอย่างดี และต่อให้เชิญหมอชื่อดังทั่วทั้งเมืองหลวงมารักษา ก็ไม่ได้ใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้
ตอนนี้ไป๋จื่อไม่ต้องใช้เงินอย่างประหยัดแล้ว นางจึงรู้สึกว่ามันคุ้มค่า คุ้มค่าจนเกินไปด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่สองพันตำลึงเลย ต่อให้เป็นสองหมื่นตำลึง นางก็ไม่มีทางขมวดคิ้วเป็นอันขาด
ไป๋จื่อรับตั๋วเงินมา หลังจากมองดูแล้ว นางก็คืนมันกลับไป “ใบเดียวก็พอแล้วเจ้าค่ะ!”
แม้นางจะปฏิเสธ แต่ฮูหยินเคอเห็นว่านางซื่อสัตย์จริงใจ จึงไม่ได้ดึงดันอะไรอีก เพียงแต่เก็บตั๋วเงินใบนั้นกลับมา ขณะกำลังจะส่งนางออกไปด้วยตนเอง จู่ๆ ข้ารับใช้คนหนึ่งก็รีบร้อนเข้ามา “ฮูหยิน นายท่านให้ข้ามาบอกฮูหยินว่าตอนที่แม่นางไป๋จะกลับไปให้ใช้ประตูข้าง และนายท่านบอกอีกว่าเซียวอ๋องยังสนทนาอยู่กับคุณชายที่ด้านนอกประตูขอรับ”
ฮูหยินเคอยิ้มว่า “เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณกาล หญิงงามแสนดีเป็นที่หมายปองของบุรุษ คนเช่นแม่นางไป๋ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ข้าเองได้เห็นก็ยังรู้สึกใจเต้น อยากจะเชิญ
