่อก่อนล่วงหน้า ล้วนต้องรายงานก่อนถึงจะเข้าไปได้ขอรับ”
ฉู่เฟิงโบกมือ “เช่นนั้นก็รายงานเถอะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้” แม้เขาจะรู้สึกไม่พอใจ แต่กลับไม่ได้แสดงสีหน้าผิดปกติใดๆ สีหน้าของเขายังคงราบเรียบดังเดิม
จากนั้นนายทวารก็รีบรับคำ แล้วหมุนกายวิ่งเข้าไปในประตู ใช้ความเร็วสูงสุดวิ่งไปยังห้องหนังสือของนายท่าน
“นายท่าน นายท่าน...”
เคอเจิ้งหมิงกำลังเขียนฎีกา เมื่อได้ยินเสียงนี้เข้าเขาก็มือสั่น ด้วยคิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับบุตรชายอีก จึงรีบลุกขึ้นถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ทางคุณชายรองมีเรื่องอะไรรึ”
นายทวารหอบไปพลาง โบกมือไปพลาง “ไม่ใช่ขอรับ รายท่าน เซียวอ๋องมาขอรับ เขายืนรออยู่ข้างนอก”
เคอเจิ้งหมิงมุ่นคิ้ว “เขามาทำอะไรที่นี่”
“นายท่าน คุณชายก็มากับเขาด้วย ล้วนรออยู่ข้างนอกขอรับ” นายทวารรายงานเพิ่ม
“คุณชายคนใด” เขามีบุตรชายอยู่หลายคน แต่ละคนต่างก็มีบุตรชายเป็นของตนเองเช่นกัน มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าเป็นใครแล้ว
“คุณชายซง เคอซงขอรับ”
เรียวคิ้วของเคอเจิ้งหมิงยิ่งขมวดเข้าหากัน เขามีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก เพราะเคอซงผู้นี้ไม่เอาอ่าวที่สุดในบรรดาหลายชายทั้งหมดของเขา วันๆ รู้จักแต่การเล่นสนุก ไม่เคยทำอะไรเป็น
