มว่า “พูดถูกต้อง เหตุผลนี้แหละ!”
คำพูดของไป๋จื่อทำให้เถ้าแก่หน้าเสีย ได้แต่กลับไปที่หลังครัวอย่างเงียบๆ นอกจากจะมีคนเรียกเขาเก็บเงิน เขาไม่มีทางออกมาเป็นอันขาด
น้ำแกงเผ็ดอร่อยมากจริงๆ อร่อยว่าที่นางเคยกินก่อนหน้านี้มากนัก รสชาติภายในเนื้อผัดพริกก็จัดจ้านมาก น่าจะเปลืองแรงผัดอยู่เหมือนกัน
ปริมาณอาหารเยอะเกินไป กินไม่หมดจริงๆ ไป๋จื่อจึงให้เถ้าแก่ห่อเนื้อผัดพริกที่เหลือ รวมถึงน้ำแกงเผ็ดสามถ้วยกลับบ้าน เพื่อให้ตงฟางมู่และมารดาทั้งสองได้ชิมด้วย
เถ้าแก่เห็นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ แม่นางที่แต่งตัวดีเช่นนี้ กินเสร็จแล้วห่อของเหลือด้วยหรือนี่ นี่ไม่เท่ากับเสียเกียรติหรืออย่างไร
“ท่านจะห่อกลับบ้านจริงๆ หรือ” เถ้าแก่ถาม
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนว่าจริง ไม่เช่นนั้นก็เสียของแย่ อีกอย่าง ของที่พวกข้ากินแล้ว นำไปให้คนอื่นกินต่อก็คงไม่ดีเท่าไรนัก”
เถ้าแก่พยักหน้าหงึกหงัก “จริงด้วย คุณหนูพูดถูกต้อง”
บุรุษที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ได้ยินดังนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไป๋จื่อครั้งหนึ่ง ไป๋จื่อเองก็กำลังมองไปทางเขาเช่นกัน ดวงตาของคนทั้งสองสบกันพอดี จากนั้นก็เคลื่อนออก รา าวกับว่าต่างคนต่างไม่เห็นกัน
หลังจากเถ้าแก่จัดการ
