เนื้อผัดพริกที่เหลือและน้ำแกงสามถ้วยเรียบร้อย ไป๋จื่อก็เงยหน้ามองไปยังตารางแสดงราคาอาหารบนผนัง ยิ้มว่า “ข้าคิดดูแล้ว ทั้งหมดสองตำลึงเงิน นี่ให้เจ้า” ” ครั้นพูดจบ นางก็หยิบเงินสองตำลึงส่งให้เถ้าแก่
เถ้าแก่ทำหน้าตางุนงง เพราะหากคิดตามราคาที่เขียนไว้บนผนังแล้ว ความจริงแล้วทั้งหมดราคาสองตำลึงเงินจริงๆ แต่ปริมาณอาหารที่เขาให้พวกเขามากกว่านั้นไม่ใช่หรือ
แต่เรื่องนี้เขาลำบากใจที่จะพูด เดิมทีคิดว่าคนที่สวมเสื้อผ้าหรูหราเช่นพวกเขามากินข้าวที่นี่ ย่อมไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงิน ไม่แน่ว่าหากกินแล้วพึงพอใจ ก็อาจจะจ่ายก้อนเงิน นหนักสิบตำลึงให้
ใครจะรู้ว่าจะได้พบคนที่ขี้เหนียวเช่นนี้
ไป๋จื่อไม่สนใจสีหน้าเจื่อนๆ ของเถ้าแก่ นางหันหน้าไปกล่าวกับเด็กชายโต๊ะข้างๆ “น้องชาย เจ้าจงจำไว้ ต่อให้เจ้าเป็นขุนนางใหญ่แล้ว ตอนออกไปกินข้าวข้างนอก ควรจ่ายเท่าไรก็จ่ายเท่านั น อย่าได้เอาเปรียบใคร และไม่จำเป็นต้องจ่ายมากจนเกินราคา ซื้อขายควรจะยุติธรรม เข้าใจหรือไม่”
เด็กชายมองบิดาครั้งหนึ่ง เขาเห็นบิดาพยักหน้า จึงเอ่ยว่า “ข้าเข้าใจขอรับ”
นางลูบศีรษะเด็กชาย แล้วหมุนกายเดินจากไป
จนกระทั่งรถม้าเคลื่อนไปไกลแล้ว เถ้าแก่ถึงจะกล้า
