ตอนที่ 795 คนที่คิดถึง
ไป๋จื่อยักไหล่ “ไม่เท่าไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าอารมณ์ดีทีเดียว ไม่ได้รู้สึกว่าไม่ได้รับความไม่เป็นธรรมอะไร” นี่เป็นความจริง แม้ฮูหยินเมิ่งจะไม่ให้เกียรตินาง แต่นางไม่ยอมอ่อนข้อต่อหน้า ฮูหยินเมิ่งเช่นกัน และเพื่อรักษาฮูหยินเมิ่ง คนที่ขายหน้าคือเมิ่งหนานต่างหาก นางจึงไม่รู้สึกว่าตนเองตกเป็นเบี้ยล่างต่อหน้าฮูหยินเมิ่ง
เมิ่งหนานยิ้มขมขื่น ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ แต่เขากลับได้ยินไป๋จื่อพูดว่า “มีบทเรียนในครั้งนี้แล้ว คาดว่าวันหลังฮูหยินจะรู้ถึงความร้ายแรง ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไปแล้ว นะเจ้าคะ นางไม่มีทางเป็นอะไร อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่เป็นอะไร แต่ข้าขอเตือนท่านสักคำ นางเป็นโรคนี้แล้ว เมื่อไรที่มีบาดแผลบนร่างกายจะไม่อาจหายสนิทได้โดยง่าย บาดแผลที่ทั่วไปห หายเองได้ในสองสามวัน นางกลับต้องใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือน โดยเฉพาะบนขา ต้องระมัดระวังจนถึงที่สุด หากจัดการไม่ดี ก็เป็นไปได้ว่าจะต้องเสียขาข้างนั้นไป”
“เดิมทีข้าอยากช่วยนางดูแผลที่ขา แต่ท่าทางเช่นนั้นของนางคงไม่ยอมให้ข้าดูแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พรุ่งนี้ท่านก็ตามหมอหลวงจางมาดูให้นางเถอะเจ้าค่ะ เปลี่ยนยา เปลี่ยนผ้าพั นแผล ยาใดที่ควรใช้ล้วน
