ใช้ได้ทั้งสิ้น ไม่จำเป็นต้องกังวลมากมาย ยาลดน้ำตาลที่ข้าหลอมอ่อนโยนมาก สามารถประสานกับยาอื่นได้ง่าย ท่านวางใจได้เลยเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานพยักหน้า “ข้าจะจำไว้ ครั้งนี้ลำบากเจ้าแล้ว”
ไป๋จื่อยิ้มจางพลางมองเขา ใบหน้าที่เดิมทีสดใส ในตอนนี้มีแต่ความเหนื่อยล้าเท่านั้น
นางอดใจไม่ไหว ถอนใจเสียงเบา “ในบ้านท่านมีคนเป็นโรคเบาหวาน ถือเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยใจมาก ท่านเป็นบุตร เป็นห่วงเป็นใยจึงสมควรแล้ว แต่ท่านก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย อย่าให้ตน นเองเหนื่อยจนล้มป่วยไป ข้าว่าหากเป็นเช่นนั้นฮูหยินต้องปวดใจแน่”
เมิ่งหนานพลันตาเป็นประกาย นี่นางเป็นห่วงเขาหรือ
ทว่าสุดท้ายนางก็เปลี่ยนเรื่องพูด ถามว่า “ท่านรับหน้าที่อยู่ในกรมพิธีการหรือ”
เมิ่งหนานพยักหน้า “ใช่ เป็นขุนนางเล็กๆ คนหนึ่ง”
ไป๋จื่อยิ้มว่า “อำนาจของสกุลเมิ่งอยู่ตรงนี้ ถึงแม้ท่านจะเป็นขุนนางเล็กๆ คนหนึ่ง แต่ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เลื่อนขั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เมิ่งหนานนึกถึงวาจาที่นางยั่วแหย่มารดาเมื่อครู่ นางไป๋จื่อพึ่งพามือสองข้างของตนเองสร้างความมั่งคั่ง แต่บางคนกลับอาศัยบารมีบรรพบุรุษก้าวไปข้างหน้า ตัวเขาเองก็ไม่ยกเว้นกระม มัง
“ได้ยินว่าทูตแคว้นจินจะมาถึงเมืองหลวงแล้วใช่
