นางเลย ย แล้วเจ้าจะไม่เรียนรู้หน่อยเลยหรือ”
ครั้นกล่าวจบเขาก็ลุกขึ้น ควักเหรียญเงินในอกเสื้อวางลงบนโต๊ะ แล้วจูงมือบุตรชายจากไป
…
จวนเซียวอ๋อง
ฉู่เฟิงอยู่กับแขกของเขาในโถงข้าง กำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ หมายจะออกไปร่ำสุราข้างนอกกับอีกฝ่ายด้วย ทว่าทันใดนั้นองครักษ์ก็รีบร้อนเข้ามารายงาน ครั้นเห็นคนนอกอยู่ด้วย เขาย่อมไม่กล้าพูดอะไร แต่สีหน้ากลับกังวลใจอย่างมาก
เขาจึงให้แขกรอก่อนสักครู่ ส่วนเขานำองครักษ์ไปที่ห้องหนังสือ “มีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนเช่นนี้ เสียกิริยาต่อหน้าแขก ใช้ได้ที่ไหนกัน”
องครักษ์รีบพูดว่า “ท่านอ๋อง ทางจินหยางส่งข่าวมา บอกว่า…เสียเรื่องแล้วขอรับ”
ฉู่เฟิงที่เพิ่งนั่งเก้าอี้ได้ไม่ทันไร พลันดีดตัวลุกขึ้นยืน สีหน้าดูเกรี้ยวกราดยิ่งนัก “อะไรนะ เสียเรื่องแล้ว? ผิดพลาดไปได้อย่างไร กับดักนั้นมีมาตั้งนานแล้ว ข้าบอกให้รอบคอบ บและระมัดระวังไม่ใช่หรือ แล้วจะล้มเหลวได้อย่างไร”
ไหนเลยองครักษ์จะรู้ เขาอยู่ที่จวนอ๋องตลอดเวลา แม้กระทั่งไม่เคยไปเมืองจินหยาง สถานการณ์ที่นั่นเป็นอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้แน่ชัด
“ท่านอ๋อง สายลับผู้นั้นถูกจับแล้วเช่นกันขอรับ”
ฉู่เฟิงหน้าเปลี่ยนสี “ถูกจับแล้ว? ถูกใครจับไ
