ป”
องครักษ์กล่าวว่า “ถูกจิ้นอ๋องจับขอรับ เขาเห็นว่าเสียเรื่องแล้ว จึงลงมือยิงจิ้นอ๋องเสียเลย แต่ใครจะรู้ว่า…จะเสียมือไป…”
ฉู่เฟิงโมโหจนเขวี้ยงโถล้างพู่กันที่เขาชอบที่สุดทิ้งไป เรื่องนี้เขาเหมือนเสด็จแม่ยิ่งนัก ไม่พอใจขึ้นมาก็โยนข้าวของทิ้ง
“โง่นัก นั่นเท่ากับส่งตัวเองไปถึงมืออีกฝ่ายแล้ว” วรยุทธ์ของน้องชายผู้นี้ แม้แต่เขาเองก็มองไม่ออก ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเก่งกาจถึงขั้นไหน หากไม่เหนือบ่ากว่าแรงจริงๆ ๆ เขาไม่มีทางใช้งานนักฆ่า ถึงอย่างไรฉู่เยี่ยนและคนสนิทของเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือ การลอบสังหารเสี่ยงเกินกว่าจะประสบผลสำเร็จ
“ไท่จื่อแคว้นจินเล่า พบตัวหรือไม่”
องครักษ์ส่ายหน้า “ยังไม่พบขอรับ ราวกับหายตัวไปอย่างไรอย่างนั้น ไร้ร่องรอย”
“แล้วองค์หญิงที่ถูกพิษเป็นอย่างไรบ้าง ตายแล้วหรือยัง” ฉู่เฟิงถามอย่างไม่สบอารมณ์
องครักษ์ส่ายหน้าอีกครั้ง “เรื่องนี้ยังไม่แน่ชัดขอรับ มีคนช่วยองค์หญิงและสาวใช้คนนั้นไป แทบจะแน่ใจได้ว่าเป็นฝีมือของจิ้นอ๋อง เพราะตอนที่จิ้นอ๋องถึงเมืองจินหยาง ก็ไม่พบตั วพวกนางแล้ว พลิกแผ่นดินตามหาทั่วทั้งเมืองแล้วก็ไม่พบร่องรอย เช้าวันรุ่งขึ้น จู่ๆ เขากลับปรากฏตัวนอกเมืองจินหยาง บอกว่าเดินทาง
