สียงของเจียงฉางเซิงดังก้องในใจของสรรพชีวิตทั้งหลาย“มหันตภัยอันไร้ที่สิ้นสุดได้ปิดฉากลงแล้ว ยุคสมัยใหม่มาถึงแล้ว ข้ายินดีเทศนาสั่งสอนวิชาให้ทุกคนในอีกหนึ่งร้อยปีนับจากนี้ เป็นการฉลองการมาถึงของยุคสมัยแห่งวิถีเซียนและเพื่อชี้นำจักรพรรดิเซียนให้มุ่งไปยังโลกที่อยู่สูงกว่านี้ ไปยังแดนเซียนพรหม!”คำพูดนี้ทำให้ผู้ศรัทธานับไม่ถ้วนเบิ่งตาโต รวมไปถึงตัวตนทั้งหลายที่อยู่บนจุดสูงสุดของห้วงอนันต์สุญญตาเหล่านั้นด้วยตัวตนอย่างปฐมาจารย์หมื่นพุทธ เจ้าลัทธิคุนหลุนต่างสัมผัสพันธนาการของต้นกำเนิดแห่งมหามรรคาได้แล้ว ดังนั้นปกติพวกเขาจึงกลัดกลุ้มอย่างยิ่งและไม่กล้าฝึกบำเพ็ญสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะพวกเขาไม่แน่ใจว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น วันนี้เมื่อมรรคาจารย์เปิดเผยการมีอยู่ของแดนเซียนพรหม พวกเขาจะไม่ยินดีได้อย่างไรเล่าขอเพียงมีคำว่าพรหม ก็มากพอจะทำให้พวกเขาจินตนาการไปต่างๆ นานาแล้ววันเวลาหลังจากนั้น คำว่าแดนเซียนพรหมก็ขจรขจายไปทั่วสามพันโลก การเทศนาสั่งสอนวิชาของมรรคาจารย์คือเรื่องที่ฮือฮาที่สุดนับตั้งแต่มหาศึกสถาปนาเทพเจียงฉางเซิงนั่งอยู่ในตำหนักเมฆาม่วง พลางก้มหน้ามองวิถีเซียนในวันนี้ตำแหน่งเทพประจำ ของแดนสวรรค์มีจำ นวนมากกว่าหนึ่งแสนองค์ เทพเซียนที่ได้เข้ามาอยู่ในบัญชีสถาปนาเทพมีจำ นวนนับไม่ถ้วน เทพเซียนส่วนใหญ่มีขุมกำลังของตนเองเกิดเป็นความห่างชั้นของระดับขั้นสำ นักลัทธิที่สร้างผลงานยอดเยี่ยมในช่วงมหันตภัยจนได้
