ไม่ได้ วิชาแพทย์ของจื่อเอ๋อร์ยอดเยี่ยมปานนั้น ยาของนางจะไม่ได้ผลได้อย่างไร ต้องมีเหตุผลอื่นเป็นแน่”
จนป่านนี้แล้ว ใครเล่ายังจะกล้าพูดโกหก สาวใช้คนหนึ่งคลานเข่าออกมาข้างหน้า เล่าเรื่องที่เมื่อวานฮูหยินโยนขวดยาทิ้ง จนขาของตนเองบาดเจ็บออกมาเสียรอบหนึ่ง
สาวใช้อีกคนหนึ่งก็คลานเข่ามาข้างหน้าเช่นกัน และเล่าเรื่องที่ฮูหยินกินดื่มตามใจรอบหนึ่งด้วย
ใต้เท้าเมิ่งโมโหไม่น้อย ชี้หน้าต่อว่าสาวใช้ยกใหญ่ “พวกเจ้าไร้ประโยชน์นัก เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้วกลับไม่รายงาน ต้องรอฮูหยินป่วยจนเป็นเช่นนี้ก่อนถึงค่อยยอมพูดความจริง”
พวกสาวใช้ที่หมอบอยู่กับพื้นต่างก็ตัวสั่น ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
เมิ่งหนานหมุนกายจะออกไป ทว่าใต้เท้าเมิ่งรั้งเขาไว้เสียก่อน “ตอนนี้เจ้าจะไปที่ไหนอีก”
“ข้าจะไปหาไป๋จื่อ นางอาจจะยังมียาอยู่ก็ได้ ข้าจะไปนำยามาก่อนสักหน่อย พอให้ผ่านสองวันนี้ไปได้แล้วค่อยว่ากันขอรับ” เมิ่งหนานว่า
ใต้เท้าเมิ่งพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน เจ้ารีบไปรีบกลับเถอะ”
เมิ่งหนานฟาดแส้เร่งม้าไปถึงคฤหาสน์ตงฟาง ข้ารับใช้ที่รับหน้าที่เฝ้าประตูเห็นเขาเข้า ก็เข้าไปรายงานทันที
ตงฟางมู่ไม่พอใจอย่างมาก “ไยเจ้าหนุ่มคนนี้กลับมา
