อีกแล้ว ไม่จบไม่สิ้นเสียที เห็นจื่อเอ๋อร์ของข้าเป็นหมอที่สกุลเมิ่งเรียกหาได้ตามใจชอบหรือไร”
“นายใหญ่ ข้าน้อยว่าคุณชายเมิ่งร้อนใจมากทีเดียว เกรงว่ามารดาของเขาจะป่วยหนักอีกแล้วกระมัง
“เจ้าไปบอกคุณหนูไป๋เถอะ” ตงฟางมู่ถอนใจพลางโบกมือ
ข้ารับใช้รีบไปในทันใด ไม่นานนักไป๋จื่อก็ถือล่วมยาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูแล้ว
เมิ่งหนานอ้าปากหมายจะเล่าเรื่องราว ทว่านางกลับไม่สนใจ “ไม่ต้องพูดอะไรเยอะหรอกเจ้าค่ะ ไปเถอะ ช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า”
เขาขึ้นบนหลังม้า ส่วนนางก้าวขึ้นรถม้า จากนั้นทั้งสองคนก็ตามหลังกันมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลเมิ่ง
ครั้นลงจากรถม้า เมิ่งหนานคิดจะเข้าไปประคองนางตามสัญชาตญาณ แต่นางกลับทำเป็นมองไม่เห็นมือข้างนั้นที่เขายื่นให้ มือข้างหนึ่งของนางถือล่วมยา ส่วนมืออีกข้างหนึ่งยกชายกระโป ปรงขึ้น แล้วเหยียบบันไดลงจากรถม้า
เมิ่งหนานชักมือกลับอย่างเก้ๆ กังๆ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เมื่อไป๋จื่อมาถึงเรือนฝูโซ่ว ฮูหยินเมิ่งหลับไปแล้ว ทว่าเสียหอบหายใจยังคงหนักหนา สีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรนัก นางจึงยื่นมือไปสัมผัสบนหน้าผากของอีกฝ่าย มันเริ่มร้อนขึ้นเช่น นนี้นางคิดไว้จริงๆ
นางถามสาวใช้วัยชราคนหนึ่งทันที “ฮูหยินบาด
