ตอนที่ 794 ก้าวผ่านประตูสู่ห้องนอน
“เรียนคุณชาย เมื่อวานฮูหยินโยนขวดยาทิ้ง เท้าของนางเหยียบถูกเศษกระเบื้องเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว “โยนขวดยาทิ้ง?”
เมิ่งหนานพลันมีสีหน้าลำบากใจ เขากวาดสายตามองมารดาที่ไม่ได้สติครั้งหนึ่ง “นางไม่ทันระวังและไม่ได้ตั้งใจ”
แต่ไหนแต่ไรเมิ่งหนานไม่เคยพูดโกหก ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ บัดนี้เขียนอยู่บนหน้าของเขาแล้ว
นางกลับไม่ยี่หระ ถึงอย่างไรตอนนี้คนที่ได้รับความทรมานก็ไม่ใช่นาง แต่เป็นคนที่โยนขวดยาทิ้ง คำโบราณว่าไว้อย่างไรนะ ‘ไม่รนหาที่ตายก็ไม่ตาย’ บางคนยิ่งรนหาที่ตายก็ยิ่งตาย เร็วขึ้น
หากไม่ใช่เพราะฮูหยินเมิ่งมีบุตรชายที่แสนดีคนหนึ่ง นางก็คร้านจะสนใจคนที่ไม่เชื่อหมอ แล้วยังไม่ทะนุถนอมสุขภาพของตนเองเช่นนี้
ไป๋จื่อกล่าวว่า “รักษาตามวิธีก่อนหน้านี้ ดื่มน้ำให้มากก็เป็นอันใช้ได้ นางเพิ่งอาการกำเริบ กินยาลงไปเดี๋ยวก็ดีขึ้น พวกท่านไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไปนะเจ้าคะ”
ใต้เท้าเมิ่งถอนใจโล่งอก รีบเอ่ย “แต่ยาที่เจ้าให้ไว้หมดไปแล้ว”
เด็กสาวพยักหน้า “ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้าจะเริ่มหลอมยาทันที ใช้เวลาเพียงสองชั่วยามเท่านั้น”
ฝ่ายใต้เท้าเมิ่งให้สาวใช้นำนางไปยังเรือนรับแขกที่ใช้หลอมยา
