เมื่อครั้งก่อน เตาหลอมยายังคงวางอยู่ในลานบ้าน ไปถึงตอนนี้ก็สามารถใช้งานได้ทันที
สองชั่วยามให้หลัง สาวใช้ก็นำยาลูกกลอนที่เพิ่งออกจากเตาหลอมมาให้
ฮูหยินเมิ่งตื่นพอดี พอเห็นยาลูกกลอนเม็ดนี้แล้ว นางก็ได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคยด้วยทันที ถามว่า “เจ้าได้มันมาจากที่ไหน”
ไหนเลยสาวใช้จะกล้าพูดปด ตอบทันควัน “นี่เป็นยาลูกกลอนที่แม่นางไป๋เพิ่งหลอมเสร็จเจ้าค่ะ นางให้บ่าวนำมาให้ท่านกินก่อน”
ในใจฮูหยินเมิ่งพลันมีไฟโทสะสุมขึ้นมา โดยเฉพาะต่อหน้าบุตรชายและนายท่าน นางยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ พลันคว้ายาลูกกลอนในมือสาวใช้มาขว้างทิ้งลงบนพื้น “ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะไม่กิ นยาของนาง”
ไป๋จื่อเดินมาถึงหน้าประตูเรือนพอดี นางได้ยินคำพูดนี้ชัดเจนเต็มสองหู ทว่าจังหวะก้าวเดินของนางกลับไม่ได้หยุด ยังคงเดินเข้าไปในเรือน พลางยิ้มหวานว่า “ฮูหยินเมิ่ง หากท่านไม ม่กินยาของข้า ท่านมีชีวิตอยู่ไม่พ้นเดือนนี้แน่”
ฮูหยินเมิ่งยิ่งโมโหหนักขึ้น “ข้าจะตาย ข้าไม่กินเด็ดขาด”
ฝ่ายไป๋จื่อประสานมือคารวะ “ใจกล้ายิ่งนัก ผู้อ่อนอาวุโสนับถืออย่างยิ่ง แต่ข้าขอเตือนท่านสักคำ หากท่านตายไปจริงๆ ท่านจะจัดการเรื่องของจวนสกุลเมิ่งไม่ได้อีกต่อไป ต่อไปบุตรชาย ย
