ท่านอย่างแต่งกับใครก็ย่อมแต่งกับคนนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นข้าก็ได้ หรืออาจจะเป็นคนที่ท่านเกลียดยิ่งกว่าข้าสักคน เป็นเช่นนี้แล้วท่านจะลงไปยังปรโลกได้อย่างสงบหรือ”
ฮูหยินเมิ่งโมโหจนมือสั่น ตรงหน้าปรากฏสีดำเป็นระลอก นางรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเป็นความจริง หากนางตายไป บุตรชายอยากแต่งกับใครก็ย่อมแต่งกับคนนั้นแน่ ไหนเลยนางจะกะเกณฑ์ อะไรได้อีก หากไม่ได้เห็นวันที่บุตรชายแต่งงาน ไม่มีวันได้อุ้มหลาน เช่นนั้นไม่เท่ากับชาตินี้ของนางเสียไปอย่างเปล่าประโยชน์หรอกหรือ
ไม่ นางจะให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ไป๋จื่อยัดยาใส่ในมือเมิ่งหนาน กล่าวทิ้งท้ายอย่างเย็นชาว่า “อยากจัดการเรื่องการแต่งงานของบุตรชายท่าน ก็จงมีชีวิตต่อไปเสีย มีเพียงมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้น ปากนี้ของท่านถึงจ จะได้ใช้งาน ไม่เช่นนั้นก็มีเพียงแต่ดินกองพะเนิน ได้รับธูปดอกเดียวและผลไม้ถาดหนึ่งในช่วงเทศกาลเช็งเม้งแล้ว”
แม้คำพูดของนางจะดูร้ายกาจ ไม่น่าฟัง แต่ทุกคนล้วนรู้ชัดแจ้งแก่ใจดี ว่านางตั้งใจจะกระตุ้นฮูหยิน
เป็นไปตามคาด ไป๋จื่อพูดจบไม่เท่าไร ฮูหยินก็ฉวยขวดยาจากในมือเมิ่งหนาน นางเทยาออกจากขวดให้ตนเองเม็ดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ากลืนเม็ดยาลงคอ
