ทั้งสองคนพุ่งเข้าไปหมายจะเอาชีวิตอาซื่อ ปกติแล้วอาซื่อไม่เคยแสดงฝีมือที่แท้จริง ดูไม่ออกว่าเขามีวรยุทธ์เป็นเลิศ ผู้คุมกันของใต้เท้าเฉียนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาโดยสิ้นเชิง เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ล้มครืนกันไปตามๆ กันแล้ว
อาซื่อหยิบตราออกจากตัวของใต้เท้าเฉียน เขารีบไปที่ประตูเมืองทันที มีเพียงปิดประตูเมืองโดยเร็วที่สุดเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสจับพวกเขาไว้ได้
…
ประตูเมืองจินหยาง
พ่อค้าและชาวบ้านจำนวนมากที่เดิมทีควรจะออกจากเมืองไปตั้งแต่เมื่อวาน บัดนี้กำลังรวมตัวกันอยู่ที่หน้าประตูเมือง แต่ละคนมีแต่ความโกรธเกรี้ยว เพราะการค้างคืนอยู่ในเมืองนั้น สิ่งที่พวกเขาต้องเสียไปก็คือเงิน ทางด้านพวกพ่อค้ากลับไม่อาจอยู่ที่เดิมได้มากกว่าหนึ่งวัน สิ่งที่พวกเขาต้องเสียไม่ใช่แค่เงิน แต่ยังมีความเชื่อมั่นด้วย
ชาวไร่ชาวนาที่ที่ขายผัก ข้าว แป้ง รวมถึงผลไม้รวมตัวกันอยู่ด้านนอกประตูเมืองเป็นจำนวนมาก พวกเขามองประตูเมืองที่ปิดสนิทตาปริบๆ หากวันนี้เข้าไปขายผักผลไม้เหล่านี้ไม่ได้ นำกลับไปที่บ้านก็จะไม่สดใหม่อีกต่อไป แต่หากจะนำกลับมาขายพรุ่งนี้ก็ไม่ได้ราคาเช่นกัน นี่ถือเป็นเสบียงอาหารของพวกเขา ไม่อาจเสียเวลาหนึ่งวันไปโดยเปล่าประโยชน์ได
