ตอนที่ 776 ฝ่า
หูเฟิงแต่งกายเหมือนตนเองเป็นแรงงานเข็นรถ โจวกังเติมสีขาวบนหนวดเครา แต่งกายเป็นครอบครัวที่มารับศพ ส่วนจิ่นเอ๋อร์เติมริ้วรอยบนใบหน้า ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งปิดหน้าร้องไห้อย่างทรมานใจ
“หยุด!” ผู้คุมขมวดคิ้ว กล่าวในใจว่าตนเองช่างโชคร้ายนัก เจอโลงศพตั้งแต่เช้าเช่นนี้
คนพวกนี้ก็เช่นกัน ตรงนี้มีทั้งหมดสี่แถวแท้ๆ แต่กลับเลือกแถวที่เขาคุมอยู่ ดูสิสามคนนั้นหัวเราะเยาะได้ใจหมดแล้ว น่ารำคาญใจเสียจริง
โจวกังกระแอมสองเสียง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่แหบพร่า “เจ้าหน้าที่ ข้ามารับศพบุตรชายที่นี่ คนที่บ้านรอข้าพาเขากลับไปทำพิธีอยู่ขอรับ”
ผู้คุมขมวดคิ้ว พลางพูดเสียงเย็น “เปิดออก!”
โจวกังเอ่ยขึ้นทันใด “เจ้าหน้าที่ นี่คงไม่ดีกระมัง บุตรชายข้าตายอยู่ที่เมืองจินหยางแห่งนี้หลายวันแล้ว พวกข้ามาถึงเมื่อวาน กะว่ารับศพแล้วก็จะไป แต่บังเอิญนักที่เมื่อวานประตูเมืองปิด จึงล่าช้าไปเช่นนี้ สภาพข้างในโลงศพมันออกจะ…”
ผู้คุมยิ่งรู้สึกกลัดกลุ้ม ใครอยากจะไปดูศพกัน
“อย่าพูดจามากความ เปิดออก!” ผู้คุมเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกตามสัญชาตญาณ
โจวกังถอนใจ “เฮ้อ เจ้าหน้าที่อยากดูก็ดูเถอะ คนตายก็เหมือนๆ กันนั่นแ
