ใบหน้าออก เผยโฉมหน้าให้หัวหมู่คนหนึ่งเห็น ครั้นเห็นหัวหมู่คนนั้นอ้าปาก แต่เขากลับยกมือขึ้นส่งสัญญาณบอกให้เขาเงียบ
หัวหมู่รู้กัน แม่ทัพและจิ้นอ๋องปลอมตัวออกมาจากเมือง ย่อมไม่อยากเปิดเผยร่องรอยแน่
ฝ่ายหัวหมู่จึงส่งต่อคำพูดไปให้หัวหมู่คนอื่น ทุกคนจึงรออยู่ที่เดิมอยู่อีกครู่หนึ่ง ถึงค่อยๆ แยกย้ายกันไปอย่างเงียบๆ
ตอนที่อาซื่อมาถึงหน้าประตูเมือง แถวชาวเมืองยังคงยาวมาก เหล่าผู้คุมก็นับว่าจนใจยิ่ง แต่ก็ตรวจตราทุกคนอย่างละเอียดต่อไป
เขายกตราในมือขึ้น บอกกับผู้คุมหลายคนว่า “ปิดประตูเมือง เร็วเข้า ปิดประตูเมือง!”
เหล่าผู้คุมไม่เข้าใจ พวกชาวเมืองยังไม่ได้ออกไปเลย ก็จะให้ปิดประตูเมืองแล้วหรือ แล้วชาวบ้านพวกนี้จะยอมได้อย่างไร!
เป็นไปตามที่คาด เหล่าผู้คุมยังไม่ทันมีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ พวกเหล่าบ้านชาวนั้นได้ยินว่าจะปิดประตูเมืองก็พากันฝ่าออกไปข้างนอก ร้องตะโกนกันว่าไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องออกไปให้ได้
อาซื่อร้อนใจมาก เขาชักมีดพกที่ข้างเอวออกมา ก่อนจะยกมีดยาวๆ ขึ้นสูง ตะโกนว่า “ใครกล้าฝ่าออกไป ข้าจะให้พวกเจ้านอนตายออกไป”
สถานการณ์ตอนนี้มีแต่เสียงดังอื้ออึง จึงไม่ได้ยินเสียงพูดของอาซื่อโดยสิ้นเชิง อีกทั้ง
