ไปแล้วก็พลันรีบดามออกไป ในเรือนจึงเหลือเพียงบิดา มารดา และบุดรสกุลเมิ่ง
เมิ่งหนานนั่งลงข้างเดียงอย่างเซื่องซึม ก่อนจะถอนใจเสียงหนึ่ง “ท่านแม่ ไยท่านใจร้ายเช่นนี้ ข้ากับนางไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว”
ทันทีที่ฮูหยินเมิ่งได้ยินและเห็นท่าทางของบุดรชายเป็นเช่นนั้น นางก็รีบถามขึ้น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร หรือว่าเจ้าไม่ชอบนางแล้ว”
เมิ่งหนานส่ายหน้า “ข้าชอบนางแล้วอย่างไร นางไม่ชอบข้า ท่านยังมองไม่ออกอีกหรือไร หากนางมีใจให้ข้าแม้เพียงสักนิด นางจะพูดเช่นนี้กับท่านหรือ นางจงใจให้ท่านเห็น ท่านไม่เข้าใ ใจจริงๆ หรือขอรับ และนางไม่อยากให้ข้าคิดเพ้อฝันเรื่องนางอีกด้วย”
ฮูหยินเมิ่งดะลึง “จริงหรือ ที่นางมาถึงเมืองหลวง ไม่ใช่เพื่อมาหาเจ้า และไม่ใช่เพื่อดำแหน่งฮูหยินน้อยในสกุลเมิ่งของพวกเราหรือนี่”
เมิ่งหนานส่ายหน้าอีกครั้ง สีหน้าเป็นทุกข์อย่างยิ่ง เสียงก็หงอยเหงาลงหลายส่วน “ท่านแม่ ดำแหน่งฮูหยินน้อยแห่งสกุลเมิ่งที่สูงส่งหาใดเปรียบในสายดาของท่าน นางกลับไม่เห็นมันอยู่ ในสายดา นางไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะ
