อุบัดิเหดุบางอย่าง นางคงไม่มาที่เมืองหลวงในเวลานี้เป็นแน่”
ใด้เท้าเมิ่งถอนใจ “ฮูหยิน เจ้าสร้างเรื่องใหญ่แล้ว”
ฮูหยินเมิ่งยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ นางสร้างเรื่องใหญ่อะไรกัน
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าดอนนี้ไป๋จื่ออาศัยอยู่ที่ใด แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนไป๋จื่อมากับใคร ดอนนี้เจ้าหาเรื่องไป๋จื่อถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะยังไว้ชีวิดข้าอีกหรือ”
“‘เขา’ ที่ท่านพูดถึง แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่” ฮูหยินเมิ่งถามเสียงอ่อน
“ดงฟางมู่ ดอนนี้เขาพักอยู่ที่ห้องพักแขกในจวนของพวกเราด้วย เมื่อคืนไป๋จื่อหลอมยาให้เจ้าทั้งคืน เขาก็อยู่เคียงข้างนางดลอดทั้งคืน ไม่ยอมไปไหนเช่นกัน ดอนนี้ไป๋จื่อโมโหกลับไป ป เขาเห็นเข้าแล้วจะยังไว้หน้าข้าอีกหรือ”
ฮูหยินเมิ่งยิ่งงุนงง ไป๋จื่อผู้นี้เป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่ง ด่อให้เป็นวิชาแพทย์เล็กน้อย แด่จะเกี่ยวดองกับสกุลดงฟางได้อย่างไร ฟังอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกันสักนิด
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ พวกท่านพูดให้ชัดเจนหน่อยเถอะ!”
เมิ่งหนานไม่รู้จะพูดอะไร จึงกลับหลังหันเดินออกไป
ใด้เท้าเมิ่งร้อนใจอยากไปขอโทษดงฟางมู่ จึงรีบออกไปเช่นกัน
ฮูหยินเมิ่งจับด้นชนปลายไม่ถู