่ได้มีเจตนาอื่นใด” ใต้เท้าเมิ่งรีบส่งสายตาให้ภรรยา
น่าเสียดายนักที่ฮูหยินของเขาไม่เห็นโดยสิ้นเชิง ดวงตาเอาแต่จับจ้องไปที่ร่างของไป๋จื่อ
“เจ้าเคยบอกไว้ว่าจะไม่มาเมืองหลวงไม่ใช่หรือ ไยถึงมาได้เล่า ในที่สุดก็ต้านทานควมเย้ายวนของความรุ่งโรจน์และมั่งคั่งไม่ได้กระมัง”
แววตาของฮูหยินเมิ่งแหลมคมนัก คำพูดก็ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
ไป๋จื่อตอบกลับเสียงเรียบ “ข้าจะมาหรือไม่มาเมืองหลวง ล้วนเป็นความต้องการของข้าเอง ข้าอยากมาจึงมา อยากไปจึงไป ไม่มีใครสั่งข้าได้ ส่วนความเย้ายวนของความรุ่งโรจน์และมั่งคั่งที่ท่า านว่า ข้าไป๋จื่อไม่สนใจเลยสักนิด หากข้าต้องการสิ่งเหล่านั้น สำหรับข้าเป็นเรื่องง่ายเหมือนการพลิกฝ่ามือ อาศัยแค่ความร่ำรวยที่ได้รับการตกทอดมาจากบรรพบุรุษ จะยืนยาวหรือไม่ก็พูด ดยากนัก!”
“จะ..เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ฮูหยินเมิ่งโมโหหนัก พร้อมกับยื่นนิ้วไปชี้หน้าไป๋จื่อ
เดิมทีไป๋จื่อไม่ได้อยากพูดเช่นนั้น แต่หากไม่พูดออกไป ไม่ให้ฮูหยินเมิ่งผู้นี้รู้ว่านางไป๋จื่อไม่ใช่คนที่จะรังแกกันได้ง่ายๆ ครั้งหน้าพบกันอาจจะย
