ใจไว้แล้ว ฮูหยินผู้นี้ไม่ชอบนางมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังคิดว่านางยั่วยวนเมิ่งหนาน ถึงได้ส่งหญิงอาวุโสไปถามหานางที่หมู่บ้านหวงถัว เรื่องนี้นางไม่มีทางลืม จดจำไว้ ในใจเสมอมา
ดวงหน้าของนางยังคงมีรอยยิ้ม ไม่ได้สบตาฮูหยินเมิ่ง เพียงกล่าวอย่างสบายๆ ว่า “ฮูหยิน ข้าจะจับชีพจรให้ท่านนะเจ้าคะ!”
ฮูหยินเมิ่งไม่ขยับเขยื้อน ยังคงใช้สายตาเย็นชามองไป๋จื่อ อีกทั้งเอ่ยเสียงเย็นว่า “หน้าตาสะสวยดีทีเดียว มิน่าเล่าหนานเอ๋อร์ของข้าถึงได้…”
ทว่านางยังพูดไม่ทันจบ เมิ่งหนานก็ขัดจังหวะขึ้นมาโดยพลัน “ท่านแม่ ท่านพูดอะไรขอรับ”
ใต้เท้าเมิ่งกำลังรอคอยตงฟางมู่ เขายื่นตัวออกไปข้างนอกเพื่อสอดส่องดู ทว่าก็ยังไม่เห็นวี่แววของตงฟางมู่ ครั้นหดกายกลับเข้ามา เขาได้ยินวาจาของฮูหยินพอดี จึงรีบขมวดคิ้วโดยพลั น
หากเป็นเด็กสาวจากครอบครัวธรรมดา ฮูหยินพูดเช่นนี้เขาคงไม่ว่าอะไร ทว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา หากตงฟางมู่ได้ยินวาจาของนางเข้าต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน
“ขอฮูหยินอย่าพูดไปเรื่อยเปื่อย แม่นางไป๋เพียงมารักษาเจ้าเท่านั้น ไม
