งมู่พูดจาเย้าหยอกเสียจริง หากฮูหยินเมิ่งได้ยินเข้าจะไม่โมโหแย่หรือ
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ไป๋จื่อต้องการไปเยี่ยมดูฮูหยินเมิ่ง นางถามตงฟางมู่ว่าอยากไปด้วยกันหรือไม่ แต่ตงฟางมู่ปฏิเสธ “ข้ากินมากเกินไป ว่าจะย่อยอาหารก่อน เจ้าไปก่อนเถอะ อีกเดี๋ยว วข้าจะตามไป”
ตอนไป๋จื่อไปถึงเรือนของฮูหยินเมิ่ง อีกฝ่ายกำลังกินข้าวเช้าร่วมกับเมิ่งหนาน ฝ่ายเมิ่งหนานกลัวว่ามารดาจะอยากกินของหวาน อาหารเช้าของเขาในวันนี้จึงไม่มีของหวานด้วยเช่นกัน กินทุกอ อย่างเหมือนมารดาไม่มีผิดเพี้ยน
ใต้เท้าเมิ่งเห็นไป๋จื่อเข้ามาในเรือน ก็รีบวางถ้วยในมือลง รีบร้อนออกไปต้อนรับที่หน้าประตู “แม่นางไป๋มาแล้ว!” บนใบหน้าของเขามีแต่รอยยิ้ม ปากเหมือนพูดกับนาง แต่ดวงตากลับม มองไปข้างหลังนาง
ไป๋จื่อพยักหน้าให้เขา แล้วตรงเข้าไปหาฮูหยินเมิ่ง
ฮูหยินเมิ่งพิจารณานางด้วยสายตาเย็นชา แววตานั้นไม่ต่างอะไรกับมีดที่กำลังเฉือนเสื้อผ้าบนร่างกายของนาง อยากจะมองนางให้ทะลุปรุโปร่งจากข้างนอกไปถึงข้างใน
ไป๋จื่อเตรียม
