ี่บ้านตนเองจะไม่เลวเช่นกัน ส่วนไป๋จื่อลงครัวเองบางครั้งบางคราว ปกติแล้วทำแค่อาหารกลางวันและอาหารเย็นเท่านั้น อาหารเช้าล้วนเป็นฝีมือขอ องพ่อครัว แต่ละอย่างเรียบง่าย กระทั่งมีอยู่ไม่กี่อย่าง เทียบกับสกุลเมิ่งที่นี่แล้ว ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
เขากลืนหงถังฮวาจ่วน[1]ไปคำหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองไป๋จื่อ ถามว่า “เสียดายอะไรหรือ”
ไป๋จื่อคีบถังสุ่ยเกา[2]เข้าปาก เคี้ยวกลืนแล้วถึงเอ่ย “ฮูหยินเมิ่งเป็นคนที่ชอบกินของหวานเป็นอย่างยิ่ง พ่อครัวในครัวจึงมีฝีมือในด้านนี้ยิ่งนัก ดูของหวานพวกนี้ที่เขาทำสิเจ จ้าคะ อย่างกับผัดโป๊ยเซียนก็ไม่ปาน น่าเสียดายที่ตอนนี้นางป่วยเป็นโรคนี้ ไม่อาจกินของหวานเหล่านี้ลงท้องได้อีก ต่อให้อยากกินสักเพียงใด ก็ลิ้มรสชาติของมันได้เพียงหนึ่งหรือ สองคำเท่านั้น”
……….
ตอนที่ 738 โรคเบาหวาน (9)
ตงฟางมู่เลิกคิ้ว ร้องอ๋อเสียงหนึ่ง “เช่นนั้นก็น่าเสียดายจริงๆ แป้งทอดโรยน้ำตาลพวกนี้อร่อยไม่หยอก”
ไป๋จื่อแทบจะพ่นโจ๊กในปากออกมา ตงฟา
