กึ่งหนึ่ง? ทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”
ไป๋จื่อโบกมือ “ลดข้าวลงกึ่งหนึ่ง เครื่องเคียงก็ลดลงกึ่งหนึ่ง เพิ่มผักให้มากหน่อย ไม่ต้องมากเกินไป”
สาวใช้มองข้าวของในมือ คิดในใจว่านี่เป็นอาหารกระต่ายหรือไร ปกติแล้วฮูหยินมักจะอยากอาหาร เล็กน้อยเท่านี้จะไปพอยาไส้นางได้อย่างไร
ไป๋จื่อเห็นสาวใช้งงงัน จึงกล่าวเพิ่มว่า “นี่ก็เพื่อฮูหยินของเจ้าทั้งนั้นแหละ หากไม่ควบคุมอาหาร โรคของฮูหยินเจ้าก็จะกำเริบขึ้นมาอีก ทุกครั้งที่อาการกำเริบ ล้วนส่งผลร้ายต่อร่ างกายของนางมากยิ่งขึ้น นั่นไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด”
สาวใช้รีบพยักหน้า “บ่าวเข้าใจแล้ว ขอลาเจ้าค่ะ!”
หลังจากสาวใช้ไปแล้ว ไป๋จื่อก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง จึงไปล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนชุดเสียเลย
สาวใช้ที่คอยท่าอยู่ในเรือนเห็นดังนั้น ก็รีบไปนำอาหารเช้าที่อุ่นร้อนไว้จากห้องครัวมาให้พวกเขา ขนมต่างๆ หรือโจ๊กล้วนครบครัน แค่เครื่องเคียงก็มีถึงแปดอย่างแล้ว แต่ละอย่างเ เลิศรสทั้งสิ้น
ไป๋จื่อมองอาหารเต็มโต๊ะ ถอนใจกล่าวว่า “น่าเสียดาย!”
ตงฟางมู่กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร แม้อาหารท
