นางไป๋เลยทีเดียว และเป็นจริงดังนั้นเจ้าค่ะ แม่นางไป๋ยุ่งอยู่ทั้งคืน สุดท้ายก็ช่วยท่านกลับมาจนได้”
ฮูหยินเมิ่งใจเต้นเร็วมาก นางอ้าปากพะงาบๆ เสียงอ่อนลงหลายส่วน “มะ หมายความว่าข้าไม่ต้องตายแล้วหรือ”
สาวใช้รีบพยักหน้า “ถูกต้องเจ้าค่ะ ท่านโชคดียิ่งนัก มีบุตรชายที่กตัญญูเช่นคุณชาย ที่พาหมอเทวดาตัวจริงมารักษาท่าน แม่นางไป๋บอกว่าขอเพียงท่านทำตามที่นางว่า กินยา กินข้าวอย่ างถูกต้องและตรงเวลา ก็จะลดจำนวนครั้งที่อาการกำเริบลงได้ มีอายุยืนยาวขึ้น เหมือนกับคนปกติไม่มีผิดเพี้ยนเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ฟังดังนั้น ฮูหยินเมิ่งก็นับว่าวางใจลงได้เสียที ทว่านางก็ยังนึกกลัว “แท้จริงแล้วข้าเป็นอะไรกันแน่”
“หมอหลวงจางกับแม่นางไป๋บอกว่า โรคที่ท่านเป็นมีชื่อว่าโรคปัสสาวะร่วงเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ย
ครั้นได้ยินว่าเป็นโรคปัสสาวะร่วง มือของฮูหยินเมิ่งก็สั่นเทาขึ้นมา มารดาของนางป่วยตายเพราะโรคนี้ ตอนนั้นขอให้หมอหลวงมารักษาเช่นกัน ไม่รู้ว่ากินยาน้ำไปตั้งเท่าไร แต่กลับไม ม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลยสักนิด อาการหนักอยู่หนึ่งเดือนเต็มๆ ก็จากไป
ยามที่มารดาจากไป นางอยู่ข้างกายไม่ยอมห่างไปไหน ตอนนั้นมารดาจำไม่ได้แล้วว่านางเป็นใคร ปากเอาแต่พร่
