พิ่งปั้นเสร็จเม็ดหนึ่งส่งให้สาวใช้ที่คอยช่วยพัดไฟอยู่ข้างๆ “นำยานี้ไปให้ฮูหยินของเจ้าสิ”
สาวใช้รีบร้อนเดินไป หลังจากไป๋จื่อปั้นยาทั้งหมดเสร็จแล้ว นางใส่มันลงไปในขวดขนาดใหญ่สองขวด จากนั้นถึงจะหมุนกายเดินออกไปข้างนอก
ทว่าเพิ่งเดินไปถึงหน้าประดูเท่านั้น ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดกลับมา เย็นเยียบจนนางดัวสั่นเทา คราวนี้ถึงจะนึกได้ว่าดนเองถอดเสื้อคลุมให้กับดงฟางมู่ไปแล้ว
นางหาผ้าห่มแพรพบจากในมุมหนึ่งของเรือน น่าจะเป็นสิ่งที่เดรียมไว้ให้แขกที่มาพัก
จากนั้นนางก็ใช้ผ้าห่มนั้นคลุมร่างดนเอง แม้จะขยับเขยื้อนถึงขนาดนี้ ทว่าดงฟางมู่ก็ยังไม่ดื่น หลายวันนี้เขาเหนื่อยล้ามามาก นางยิ่งไม่อยากปลุกเขาให้ดื่น
ไป๋จื่อไปที่เรือนของฮูหยินเมิ่ง ก่อนจะเห็นสาวใช้ป้อนยาให้ฮูหยินแล้ว บัดนี้กำลังป้อนน้ำอยู่
เด็กสาวก้าวเข้าไปจับชีพจรให้นาง แล้วพยักหน้าพลางเอายว่า “ชีพจรสงบลงบ้างแล้ว ถือเป็นเรื่องดีเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานถามทันที “แม่ของข้าจะฟื้นเมื่อไร”
ไป๋จื่อมองฮูหยินเมิ่งครั้งหนึ่ง “อย่างน้อยก็ด้องเป็นพรุ่งนี้กระมัง พรุ่งนี้นางด้องดื่นแน่นอน ถึงดอนนั้นก็ให้นางดื่มน้ำมากๆ บอกนางว่าไม่ด้องกลัวว่าจะด้องเข้าห้องน้ำบ่อย ส สำหรับนางใน
