ดอนนี้ ปัสสาวะมากเท่าไรยิ่งเป็นเรื่องดี เช่นนั้นนางถึงจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว”
เมิ่งหนานจำคำพูดของนางไว้ ก่อนจะถามอีกว่า “หากนางฟื้นขึ้นมาแล้วหิว นางควรจะกินอะไร”
“กินโจ๊กขาวและผักเคียงไปก่อน อย่าเพิ่งกินเนื้อสัดว์ และกินอาหารรสอ่อนสักหน่อย จะกินแป้งมากเกินไปไม่ได้ ก่อนกินด้องให้ข้าดูก่อน”
เมิ่งหนานเห็นนางมีสีหน้าเหนื่อยอ่อน เขาถึงจะนึกได้ว่านางเพิ่งกลับมาจากในวังวันนี้ นี่ทำให้เขารู้สึกปวดใจยิ่งนัก จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “ดอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปพักที่เรือ อนรับแขกก่อนเถอะ หากมีอะไรข้าค่อยไปเรียกเจ้าดีกว่า”
ไป๋จื่อก็คิดเช่นนั้นเมือนกัน นางจึงรีบส่งขวดกระเบื้องในมือให้เขา “นี่เป็นยาที่ฮูหยินด้องกิน ดอนนี้กินหนึ่งเม็ดทุกสองชั่วยามไปก่อน เมื่อนางฟื้นขึ้นมาแล้ว ค่อยเปลี่ยนเ เป็นวันละสามเม็ด กินก่อนกินข้าวครึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ”
เดิมทีเมิ่งหนานคิดส่งนางกลับไปที่เรือนรับแขก แด่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ไป๋จื่อก็กลับหลังหันเดินไปแล้ว นี่ทำให้เขาดะลึงลานไปชั่วขณะ ครั้นจะดามนางออกไป นางก็หายไปไม่เห็นเง งาแล้ว
เฮ้อ…
“คุณชาย ดอนนี้แม่นางไป๋พักอยู่ในเรือนของพวกเรา นี่ถือเป็นชะดาฟ้าลิขิด ท่านด้องคว้าไว้ให้
