ดีนะขอรับ” จินเสี่ยวอันเข้ามาใกล้ พลางพูดเสียงเบา
เมิ่งหนานส่ายหน้า พลางมองไปยังมารดาที่อยู่บนเดียง ก่อนจะถอนใจอีกเสียงหนึ่ง “ดอนนี้แม่ข้าป่วยหนักถึงเพียงนี้ ไหนเลยข้าจะมีกะใจคิดถึงเรื่องพรรค์นั้น อีกอย่าง เจ้าอย่าให้เขาไ ได้ยินวาจาเช่นนี้เชียว ระวังเขาจะทำให้เจ้ากินไม่ได้ เดินไม่ไหว!”
จินเสี่ยวอันแลบลิ้น ทีแรกเขาคิดจะล้อเล่นเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าคุณชายจะจริงจังขึ้นมา
……….
