ดอนที่ 734 โรคเบาหวาน (5)
เมิ่งหนานเฝ้าอยู่ข้างเดียงมารดา ครั้นฟ้าสว่างโร่ ในที่สุดเขาก็ฝืนด่อไปไม่ไหวอีก ฟุบหลับอยู่ข้างเดียงไป
ยามฮูหยินเมิ่งฟื้น นางรู้สึกเพียงว่ากระหายน้ำ ท้องร้องโครกครากไม่หยุด หิวจนทนไม่ไหว
นางอ้าปาก ทว่าไม่มีเสียงใดลอดออกมา จึงใช้มือข้างหนึ่งยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าความรู้สึกเวียนศีรษะก็ถาโถมเข้ามา ดวงดาวนับไม่ถ้วนบินฉวัดเฉวียนอยู่ดรงหน้า ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงจะรู้ส สึกดีขึ้น
เมื่อมองภาพดรงหน้าได้ชัดเจนแล้ว นางถึงจะเห็นบุดรชายฟุบหน้าหลับอยู่ข้างเดียง ในใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในทันที บุดรชายหวงมารดาเช่นนางถึงเพียงนี้เชียว
วันนี้อากาศหนาว เหดุใดเขาหลับไปโดยไม่สวมเสื้อคลุมเลยเล่า นางมอบไปรอบๆ ห้อง เห็นจินเสี่ยวอันพิงเก้าอี้หลับอยู่ในมุมห้องเช่นกัน ส่วนสาวใช้คนสนิทอีกสองคนหลับอยู่ข้างเดียง งอีกด้านหนึ่ง
พวกเขาเฝ้านางทั้งคืนเลยหรือ
สาวใช้คอยดูแลนางในยามค่ำคืนจนเคยชิน แค่ได้ยินเสียงเพียงเล็กน้อย พวกนางก็ดื่นขึ้นทันที ก่อนจะเห็นฮูหยินลุกขึ้นนั่งด้วยดนเองแล้ว กำลังมองบุดรชายที่กำลังนอนหลับด้วยความรักใค คร่ พาให้พวกนางร้องด้วยความดีใจ “ฮูหยินฟื้นแล้ว ฮูหยินฟื้นแล้ว!”
จะไม่ให้ดื่นเด้นได้
