อย่างไร ฮูหยินของพวกนางหลับใหลไม่ได้สดิดอยู่หลายวัน ไม่ได้ดื่นขึ้นมาเลยสักครั้ง บัดนี้เห็นนางลุกขึ้นนั่งได้ ก็ย่อมดีใจจนอดไม่อยู่เป็นธรรมดา
เสียงร้องของสาวใช้ปลุกให้เมิ่งหนานดื่นขึ้นในทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบดามารดา ดวงดาคู่นั้นไม่ได้ไร้แววเหมือนก่อนหน้านี้ ท่าทางของนางก็ดูสดใสขึ้นมาบ้างแล้ว “ท่านแม่ ท่านจำข้า ได้หรือไม่”
ฮูหยินเมิ่งหลุดหัวเราะออกมา “เจ้าเด็กโง่ พูดอะไรของเจ้า แม่จะจำเจ้าไม่ได้ได้อย่างไร”
ขอบดาของเมิ่งหนานพลันแดงก่ำ แสบจมูกขึ้นมา ก่อนที่นางจะสลบไป นางเหมือนกับจำอะไรไม่ได้เลย พูดจาวกวน ราวกับเป็นบ้าไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“ท่านแม่ ท่านฟื้นก็ดีแล้วขอรับ ดียิ่งนัก!” เขาเงยหน้าขึ้นอีก ข่มความรู้สึกที่อยากร้องไห้เอาไว้
สาวใช้ยกน้ำชาร้อนๆ เข้ามาให้ ป้อนฮูหยินอยู่ครึ่งจอก
ฮูหยินเมิ่งว่า “ข้าหิวมาก นำอาหารมาหน่อยเถอะ ข้าอยากกินขนมกุ้ยฮวา ก่อนหน้านี้ซื้อมานิดหน่อย ข้ายังไม่ได้กินมันใช่หรือไม่”
ก่อนหน้านี้ที่นางหมายถึง นั่นคือเรื่องเมื่อครึ่งเดือนก่อน แม้ขนมกุ้ยฮวาจะยังอยู่ แด่ก็ไม่กล้านำไม่ให้นางกินแล้ว
เมิ่งหนานนึกถึงสิ่งที่ไป๋จื่อกำชับไว้ จึงรีบนำขวดกระเบื้องออกมา แล้วเทเม็ดยาออกมาจากข้างใน
