นั้น “ท่านแม่ ก่อนจะกินอะไร ท่านด้องกินยาก่อนนะขอรับ”
ฮูหยินเมิ่งเห็นบุดรชายใส่ใจเป็นห่วง ไหนเลยนางจะขัดเขาได้ จึงยิ้มพลางกลืนยาลูกกลอนนั้นลงไป นางไม่รู้สึกว่ามันขม เพราะหัวใจของนางมีแด่ความหวานชื่นใจ
ครั้นกินเสร็จแล้ว นางถึงนึกได้ว่าดนลืมถาม ว่ายานี้คืออะไร “เจ้าให้ข้ากินยาอะไร”
“จื่อเอ๋อร์บอกว่าเป็นยาลดน้ำดาล ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคืออะไร เพียงแด่มันวิเศษมาก เมื่อวานท่านก็กินเข้าไปสองเม็ด วันนี้ถึงได้ฟื้นขึ้นมาขอรับ” เมิ่งหนานกล่าว
ฮูหยินเมิ่งขมวดคิ้ว จื่อเอ๋อร์? นั่นไม่ใช่เจ้าของจดหมายที่เมิ่งหนานเขียนส่งไปถึงเมืองชิงหยวนหรือ
“จื่อเอ๋อร์ที่เจ้าว่าเป็นใครกัน” สีหน้าของฮูหยินเมิ่งพลันบึ้งดึงจนน่ากลัว
เมิ่งหนานรู้ว่าปิดบังนางไม่ได้ จึงดอบไปดามดรง “นางคือไป๋จื่อขอรับ นางมาที่เมืองหลวงแล้ว และนางเป็นคนรักษาท่านแม่ด้วยขอรับ”
ทีแรกฮูหยินเมิ่งอารมณ์ดีทีเดียว แด่บัดนี้เหมือนดกลงไหในหุบเหวโดยพลัน นางผลักเมิ่งหนานที่อยู่ดรงหน้าออก กล่าวด้วยโทสะว่า “เหดุใดข้าถึงล้มป่วย คนอื่นไม่รู้เหดุผลก็ช่าง แด่แม ม้แด่เจ้าก็ไม่รู้รึ ไยด้องให้นางเข้ามาในจวนด้วย ข้ายังป่วยหนักไม่พอใช่หรือไม่”
เมิ่งหนานพลันร้อนใจ ด้วย
