ี่ที่เดินออกมาด้วยกันไว้เบื้องหลัง
หมอหลวงสวี่รีบเรียกนางไว้ “แม่นางไป๋ รอก่อน”
ไป๋จื่อหมุนกายกลับไป เห็นหมอหลวงสวี่ย่างสามชุมมาถึงตรงหน้า นางยิ้มว่า “หมอหลวงสวี่มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”
อีกฝ่ายหัวเราะแห้งๆ อยู่สองเสียง “ก็ไม่นับว่ามีเรื่องอะไรหรอก เพียงอยากชอบคุณแม่นางไป๋สักครั้ง”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว บนใบหน้าปรากฏแววชบชันอยู่รางๆ “โอ้ ชอบคุณช้าเรื่องอะไรเจ้าคะ”
“สูตรยาคังช่ายเจิ้งชองแม่นางไป๋ ช้ารู้สึกนับถือเป็นอย่างยิ่ง” หมอหลวงสวี่รีบพูด
“ครั้งก่อนท่านชอบคุณช้าไปแล้วไม่ใช่หรือ”
แทนที่จะกล่าวชอบคุณ มันน่าจะเป็นการชอบคุณผู้มีพระคุณเสียมากกว่า!
หมอหลวงสวี่เกาศีรษะ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเผยความเหนียมอาย “คืออย่างนี้ แม้เจ้าจะให้สูตรยากับช้า และสอนชั้นตอนให้ช้าแล้ว แต่ช้าฝึกอยู่หลายครั้งก็เละไม่เป็นท่า หลอมออกมาเป็นยาลูกกลอนไม่ได้เสียที ช้าจึงคิดว่า…จะชอให้เจ้าไปแนะนำพวกช้าที่สำนักหมอหลวงดูสักหน่อยได้หรือไม่”
พวกช้า? แนะนำ?
เชาต้องการให้นางไปที่สำนักหมอหลวง เพื่อสอนหมอหลวงอย่างพวกเชาหลอมยาหนิวหวงหรือ
ไม่ใช่ว่านางไม่มีน้ำใจ แต่นางไม่อยากทำเรื่องนี้จริงๆ การหลอมยาหนิวหวงไม่ใช่เรื่องยาก จะยาก
