ปมากโข อาการของไทเฮาตอนนี้ไม่จำเป็นต้องดกินน้ำแกงเสริมความอบอุ่นอะไรทั้งนั้น เขาเพียงพูดออกไปเพราะความเคยชิน พูดออกไปตามที่เคยพูดเท ท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะมีคนคิดจริงจังกับมัน
เขายิ้มเจื่อน “แม่นางไป๋กำลังรักษาไทเฮาอยู่ ข้าเขียนใบสั่งคงจะไม่เหมาะสมกระมัง”
ไป๋จื่อยักไหล่ “มีอะไรไม่เหมาะสมเล่าเจ้าคะ พระวรกายของไทเฮามีค่าดั่งทองหมื่นชั่ง หากพระนางต้องการคำแนะนำเรื่องการรักษา ก็ย่อมต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้พระนางสิเจ้าคะ”
หมอหลวงสวี่มุ่นคิ้ว ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังหมอหลวงเหลียงด้วยความไม่พอใจ ในใจเกิดไฟโทสะอยู่กองหนึ่ง เขากล่าวเตือนหมอหลวงเหลียงไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าให้เขาเขียนใบสั่งยาสำหร รับน้ำแกงเสริมความอบอุ่นที่ไม่จำเป็นเหล่านั้นให้น้อยลง ทว่าอีกฝ่ายไม่เคยสนใจ ขอเพียงได้ออกตรวจ ก็จำต้องเขียนใบสั่งยา โดยไม่สนใจว่าจะมีประโยชน์หรือไม่
