ตอนที่ 717 ลบหลู่
ไป๋จื่อดันร่างอีกฝ่าย ยิ้มว่า “พี่สาวอย่าล้อข้าเล่นเลย ตอนที่ข้าเพิ่งมาที่นี่ ท่านไม่พูดกับข้าด้วยซ้ำไป”
ชิงเหลียนหัวเราะขึ้น “นั่นข้าเป็นฝ่ายผิดเอง เจ้าเป็นถึงคนที่ท่านตงฟางส่งมา อีกทั้งจิ้นอ๋องยังให้ความสำคัญกับเจ้าอีก พวกข้าเป็นเพียงบ่าว ไหนเลยจะกล้าตีสนิท ทว่าเจ้าจิตใจด ดี มีเมตตา ยอมให้บ่าวอย่างพวกข้านับถือเป็นพี่เป็นน้องกับเจ้า”
เด็กสาวส่งเสียง ‘เชอะ’ ก่อนจะเชิดคางเล็กละเอียดเอ่ย “ในสายตาของข้าไป๋จื่อ คนก็คือคน ไม่มีแบ่งสูงส่งหรือต่ำต้อยหรอก ไม่มีใครอยากเป็นบ่าวหรือไพร่ไปตลอดชีวิต ถึงจะเป็นเรื่องทา างโลกที่ไม่มีทางเลี่ยง แต่ข้าไม่เห็นด้วยนักหรอก”
ฝ่ายชิงเหลียนจับมือไป๋ขื่อไว้จนแน่น “สาวน้อย เจ้าอย่าได้พูดมั่วไป หากมีใครได้ยินเข้า แล้วบอกกล่าวไปว่าเจ้าลบหลู่ เช่นนั้นก็แย่แล้ว!”
ไป๋จื่อแลบลิ้น ด้วยสนทนากันอย่างออกรออกชาติ นางจึงลืมไปว่าที่นี่คือวังหลัง พูดเรื่องเหล่านี้ไม่เหมาะสมจริงๆ ถึงอย่างไรเสียการแบ่งชนชั้นก็เกี่ยวพันกับราชวงศ์อย่างแนบแน่น
“เซียวอ๋องไปแล้วใช่หรือ
