ไม่” ไป๋จื่อคำนวณเวลาดู ขณะนี้ผ่านถึงเวลาไปตรวจดูไทเฮาแล้ว หากนางคำนวณไม่ผิดพลาด วันนี้ไทเฮาจะฟื้นขึ้นมาได้
ชิงเหลียนส่ายหน้า “ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเจ้าเรื่องนี้ ท่านอ๋องไม่ยอมออกจากห้องบรรทมของไทเฮา ราวกับว่าจงใจรอเจ้าอยู่อย่างนั้นแหละ”
ไป๋จื่อกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ เอนกายตากแดดต่อ “เช่นนั้นก็ให้เขารอไปเถอะ เมื่อข้านอนเต็มอิ่มแล้วค่อยตัดสินใจว่าวันนี้อยากพบเขาหรือไม่”
ชิงเหลียนวางพัดในมือลง “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็พักผ่อนเสียเถอะ ข้าจะกลับไปดูที่ด้านหน้าสักหน่อย หากมีเรื่องอะไรจะรีบมาบอกเจ้าโดยเร็ว”
จากนั้นชิงเหลียนเพิ่งกลับหลังหันไป กำลังคิดจะก้าวเท้าก้าวแรก นางกำนัลสาวคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน หายใจไม่ทันเลยทีเดียว “เร็ว หมอไป๋ เร็วเข้าเถิด ไทเฮาฟื้นแล้ว ไทเฮ ฮาฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋จื่อพลันดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ในทันใด ไม่สนใจยาที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อ ทว่าก็ยังกำชับให้ชิงเหลียนลดไฟในหม้อลงครึ่งหนึ่ง คอยเคี่ยวมันด้วยไฟอ่อนอย ย่างช้าๆ
ไป๋จื่อรีบร้อนมา
