ถึงหน้าตำหนัก นางกำนัลสองคนกำลังดูแลไทเฮาดื่มชา เมื่อเห็นไป๋จื่อเข้ามาแล้ว นางกำนัลคนหนึ่งก็พูดขึ้นในทันที “ไทเฮา ท่านนี้คือหมอไป๋ หมอที่รักษาพระนางเพคะ”
ฉู่เฟิงที่นั่งอยู่หน้าเตียงมองตามสายตาไทเฮา หันกลับไปเห็นเงาร่างผอมบางเข้ามาจากข้างนอก เขามองเห็นใบหน้าของนางไม่ชัดเพราะแสงอาทิตย์ จนกระทั่งนางเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เขาถึงจ จะมองเห็นใบหน้าของนางได้เสียที
งดงามกว่าตอนที่เขาพบในงานเลี้ยงวันนั้นเสียอีก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น มันทั้งเป็นประกายและสดใส สีขาวและดำแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน ยามที่นางอมยิ้ม มุมปากของนางยกโค้งขึ้นเล็ก กน้อย ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันเบาๆ น่ามองยิ่งนัก
ไป๋จื่อถวายบังคมให้ไทเฮาที่พิงร่างอยู่บนกายนางกำนัล
ไทเฮาอ้าปากเอ่ยว่า “ตามสบายเถอะ”
เสียงของไทเฮาแหบพร่าอยู่บ้าง แต่ทุกพยางค์ที่เปล่งเสียงออกมากลับชัดแจ้ง แตกต่างจากคนสามัญธรรมดา
เด็กสาวเหยียดกายขึ้น แล้วช้อนสายตามองไทเฮาที่นั่งอยู่บนเตียง ยิ้มว่า “ไทเฮาสวรรค์คุ้มครอง ดูท่าจะไม่เป็นไรแล้วเพคะ”
ไทเฮาเพิ่งฟื้นขึ้นมาไ
