ต่างจากปกติ หากไม่ใช่เพราะหมอหลวงสวี่ว่าไว้ เขาก็ไม่มีทางจินตนาการถึงตอนที่ไทเฮามีอาการปากและตาเบี้ยวได้เลย
“เป็นอย่างไรบ้าง” ไทเฮาเห็นหมอหลวงเหลียงถอนมือกลับไปแล้ว ท่าทางของเขาชะงักค้างอยู่บ้าง จึงรีบถามออกไป
หมอหลวงรีบดึงสติกลับมา รีบกล่าว “ชีพจรของไทเฮาปกติดีพ่ะย่ะค่ะ ร่างกายก็ไม่มีอาการใดที่น่าเป็นห่วง เพียงต้องดื่มน้ำแกงเสริมความอบอุ่นสักหน่อย”
ไป๋จื่อจ้องเขม็งไปยังหมอหลวงเหลียง บุรุษตรงหน้าผู้นี้อายุสี่สิบต้นๆ ใบหน้าขาวผ่อง ไม่มีริ้วรอย ดูท่าทางเขาจะบำรุงตัวเองดีมาก หากมองผ่านๆ บอกว่าเขาอายุเพียงสามสิบต้นๆ ก็ยั งน่าเชื่อ
นางถามหมอหลวงเหลียง “หมอหลวงเหลียง มิสู้ท่านเขียนใบสั่งน้ำแกงเสริมความอบอุ่นให้ไทเฮาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ!”
หมอหลวงเหลียงหันมามองนาง ดวงตาสบเข้ากับดวงตาของไป๋จื่อ ในใจของเขาเกิดความหวาดหวั่นอยู่สายหนึ่ง ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหมอคนหนึ่ง แม้จะไม่ได้เก่งกาจเท่าหมอหลวงสวี่และหมอหลว วงจง แต่ก็ฉลาดเฉลียวกว่าหมอธรรมดาทั่วไ
