คราวนี้ถึงตาฉู่เฟิงกระอักกระอ่วนแล้ว เขากระแอมเบาๆ สองเสียง แต่กลับไม่คิดจะอธิบาย เพียงเบนสายตาไปทางอื่นเท่านั้น
ไป๋จื่อกลับมีสีหน้าจริงจัง “ไทเฮาเข้าใจผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่ใช่คนที่เซียวอ๋องตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น เพราะวันนี้หม่อมฉันเพิ่งเคยพบเซียวอ๋องเป็นครั้งแรกเพคะ”
ไทเฮาตะลึงลาน หมายความว่าอย่างไรกัน ไม่ใช่นางหรอกหรือ ฉู่เฟิงไปสู่ขอถึงจวนชางหยวนโหวแล้วแท้ๆ แม้แต่ฮ่องเต้ก็พระราชทานอนุญาตแล้วเช่นกัน คนทั่วทั้งเหมือนหลวงล้วนรู้ว่าเซียวอ อ๋องจะแต่งงานกับคุณหนูใหญ่แห่งจวนชางหยวนโหว แต่ตอนนี้นางบอกว่าไม่ใช่นางหรือนี่
นางหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ชี้ไปยังฉู่เฟิงที่กำลังมีสีหน้าลำบากใจ “เฟิงเอ๋อร์ หมายความว่าอย่างไรกัน คุณหนูใหญ่สกุลเผยที่เจ้าไปสู่ขอไม่ใช่นางหรือ หากไม่ใช่นางแล้วเป็นใคร”
ฉู่เฟิงเองก็กลุ้มใจนัก ด้วยไม่คิดว่าไป๋จื่อจะพูดเรื่องเหล่านี้ต่อหน้าไทเฮา เขาจึงถลึงตามองไป๋จื่ออย่างไม่พอใจครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มให้ไทเฮา “เสด็จย่า เรื่องนี้พูดแล้วยาว วนัก ไม่อาจพูดให้ชัดแจ้งได้ในเวลาอันสั้น
