ำให้นางจำเขาได้แม่น เป็นดวงตาที่เหมือนกับหูเฟิงอย่างยิ่ง แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและมืดสลัว ไม่ได้เป็นประกายสดใสเหมือนกับหูเฟิง
สรุปแล้วว่าสู้หูเฟิงไม่ได้สักอย่าง
ครั้นคิดถึงความสัมพันธ์ของฉู่เฟิงกับไป๋เจินจู นางก็นึกรังเกียจขึ้นมาอยู่บ้าง จึงเอ่ยกับนางกำนัลว่า “ข้าจะไปหลอมยาที่ตำหนักหลัง หากมีเรื่องอะไรก็ค่อยมาเรียกข้า”
นางกำนัลที่สามารถปรนนิบัติไทเฮาได้ ไหนเลยจะคิดอ่านไม่เป็นบ้าง เมื่อเห็นท่าทางของไป๋จื่อ ก็รู้ว่านางไม่อยากพบเซียวอ๋อง ถึงได้รีบร้อนหลบเลี่ยงเช่นนี้
“บ่าวเข้าใจเจ้าค่ะ หมอไป๋ไปหลอมยาที่ห้องทางใต้ก็ได้นะเจ้าคะ ที่นั้นเป็นห้องดอกไม้เขตอบอุ่นของไทเฮา บุรุษเข้าไปข้างในไม่ได้เจ้าค่ะ” นางกำนัลยิ้ม
ไป๋จื่อขยิบตาให้นางกำนัล “ขอบคุณพี่สาว!”
ครั้นไป๋จื่อออกไปแล้ว นางกำนัลถึงจะหมุนกายออกไป เชิญฉู่เฟิงเข้ามา
เมื่อฉู่เฟิงเข้าประตูตำหนักมา เขาไม่ได้มองไปยังไทเฮาที่นอนอยู่บนเตียงเป็นอันดับแรก สองตาของเขากวาดมองภายในตำหนักรอบหนึ่ง เมื่อไม่พบคนที่เขาอยากพบ จึงเอ่ยถามขึ้นทันควัน น “ห
