มอไป๋เล่า”
นางกำนัลก้มหน้าตอบว่า “เรียนท่านอ๋อง หมอไป๋บอกว่าต้องเตรียมยาให้ฮองเฮา จึงไปที่ตำหนักหลังแล้วเจ้าค่ะ”
ฉู่เฟิงมุ่นคิ้ว กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “นางไม่รู้ว่าข้ามาหรือ”
“หมอไป๋บอกว่าไทเฮาต้องรีบใช้ยาโดยเร็วที่สุด ชักช้าไม่ได้เจ้าค่ะ!” นางกำนัลตอบอีกครั้ง แม้นางจะเพิ่งรู้จักหมอไป๋ได้ไม่ดี่วัน แต่หมอไป๋กลับปฏิบัติต่อพวกนางกำนัลในตำหนักสือฝู อย่างดี ครั้นเห็นพวกนางเฝ้ายามเวลากลางคืน ก็จะให้พวกนางหมุนเวียนกันไปพักผ่อน ทั้งแบ่งอาหารมื้อดึกที่โรงครัวส่งมาให้พวกนางด้วย ถึงปีใหม่นี้จะยุ่งวุ่นวาย แต่ความใจดีของ หมอไป๋กลับทำให้หัวใจของพวกนางอบอุ่นจริงๆ
ช่วยนางปกปิดต่อหน้าเซียวอ๋องสักสองสามคำ จึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่ง
แม้จะถูกนางกำนัลขวางไว้ ฉู่เฟิงก็ไม่ได้บันดาลโทสะแต่อย่างใด
เทียบกับสุขภาพของไทเฮาแล้ว การลบหลู่เช่นนี้เป็นเรื่องน้อยนิดนัก เขาไม่อาจกล่าวโทษนางเพราะทำการรักษาให้ไทเฮาได้กระมัง
ฉู่เฟิงคิดว่านางไปหลอมยา อย่างไรเสียก็ต้องกลับมาที่นี่ เขาคอยท่าอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าอย่างไร
